O último gran clásico do Fraco
Entre os caracteres das letras dalgunhas cancións emerxen, como en ningún outro escrito, auténticos glosarios da vida. «Some things should be simple; even an end has a start (Algunhas cousas deberían ser sinxelas; incluso un final ten o seu comezo)». Soa a banda británica Editors. E entón Juan Carlos Valerón (Arguineguín, Gran Canaria, 1975) salta ao campo. E as cousas vólvense complicadas. Para as lendas o principio do fin xamais chega en bo momento. Todo o mundo se resiste a quedar sen a súa maxia. Empuxado polo seu compromiso á camiseta branquiazul, o canario aguantou tras o regreso a Primeira, pero, e así o manifestou publicamente, cada día é máis consciente de que, máis temperán que tarde, terá que marcharse. Abandonará o céspede para continuar executando desde o banco o que sempre fixo co balón nos pés: adestrar. Porque os seus pases nunca foron pases, son instrucións.
O tempo consómese para o último xenio ao que admirou Riazor. Con toda probabilidade, mañá despedirase do derbi galego. Se non ocorre nada estraño, figurará entre os 22 de inicio. Desde a chegada de Fernando Vázquez, Valerón recuperou un oco no once titular. O novo adestrador do Deportivo déixalle navegar onde se sentiu máis a gusto ao longo da súa carreira. Sen a presión de desgastarse detrás do balón, frota entre a liña medular e a dianteira. Se escora a unha banda e á contraria en apoios constantes aos extremos. Apontoado en terra de ninguén, deseña tiraliñas que cortan a respiración á retagarda do rival. Non necesita suar, porque o seu fútbol repousa sobre o cerebro non no músculo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario